San Fransisco, California

Vårt første møte med San Fransisco.

Morgenen etter var vi klare for sjarmøretappen, siste reisa vår inn til San Fransisco. Det var både litt trist og godt på same tid. Trist fordi vi hadde fått nye venner som vi nok aldri kom til å sjå att, og godt sidan enkelte var bjynt å bli veldig travle og sytete på slutten.

Vi kom inn til den frisinna byen, en gang staden der hippar strøymde til og der det fortsatt heng igjen nokre av denne sorten. Vi køyrde forbi Fisherman's Wharf, San Fransisco's store turistfelle, og vidare ut til sjølve symbolet på San Fransisco, Golden Gate Bridge.

Golden Gate Bridge i San Fransisco, California

Meg, Ben, Ragnhild og Lene foran Golden Gate Bridge.

Team Norway!

Der var vi ut og tok nokre bilder i full fart sidan det var en iskald vind der, mykje på grunn av den konstante havskodda som heile tida ligg utenfor kysten. Sidan køyrde vi innatte til sentrum og fann fram til hostellet vi skulle sove på.

En av dei mange bratte bakkane i sentrum av San Fransisco.

Det var ikkje så langt ifra der dei andre frå turen hadde innlosjert seg så vi klarte å holde kontakten litt lenger. Denne siste kvelden var vi ute på byen og åt en bedre middag på en vietnamesisk resturant, så var det en siste tur ut på livet.

Morgenen etter fekk eg spørsmål om eg ville vere med på en baseball-kamp, noke eg selfølgelig takka ja til. Eg hadde no aldri vore med på noke sant før, so dette skulle bli moro. Kvelden kom og eg og Ben fann oss en buss som gjekk til stadion. Der var det alt bjynt å samle seg opp med folk. Vi hadde møtt ekstra tidlig opp sidan vi måtte kjøpe oss billettar, så vi hadde et par timar å slå ihjel før dei opna dørene.

Ben ville prøve politibil...

Vi tok oss ei runde rundt i byen og såg oss om før vi snudde tilbake og stilte opp foran porten. Ved inngangen fekk vi, som en av dei tjue tusen første som møtte opp, utdelt ei nikkedukke av ein av spelarane på San Fransisco Giants, en fin souvernir.

Vanvittig med folk!

Min første baseballkamp.

Eg vart overraska over kor mykje folk der var. Tribunene var fulle og eg har aldri sett so mykje folk på en plass før. Det var heilt vanvittig! So starta kampen. Eg som ikkje har peiling på verken regla eller vanlig oppførsel på en slik kamp, fant det best å ikkje heie på verken det eine eller det andre laget... Men eg kom no inni det etter kvart, og fann ut at det her virkelig var morro. På slutten var eg omlag på lik linje med dei som sat ved sida av meg. Eg fekk tilogmed sjå ein homerun! Ekje verst på fyste kampen.

Jeremy og Chi nyt deilig fiskesuppe i sourbread på Fisherman's Wharf.

Alcatraz, fengselet der ingen kunne rømme fra.

Neste dag brukte vi flittig til inspeksjon av det som var hovedattraksjonane i byen. Vi følgde trikk og reiste ut til Alcatraz, åt på Fisherman's Wharf og selfølgelig handla en heil del souvervira. Så kom då den dagen vi skulle reise vidare til vårt neste mål, Cuba. Som vanlig hadde vi det med å vere en smule treige, so vi fekk litt hastverk med å rekke flyet. Men heldigvis gjekk det bra denne gongen og.

Yosemite, California

Her er det knappe to timar til vi er på toppen.

Vel framme såg vi for det meste berre skog og granitt, men etter en tur inn til Yosemite Valley og ein fantastisk tur opp på Half Dome, vart inntrykket straks endra. Det opna seg en verden av fantastiske framtidige fjellturar og ei utsikt ulik noke anna eg har sett.

Her står eg på toppen med 1300 m fritt fall under.

Det var gigantiske granittkolossar so langt auget kunne sjå, og 4000 fot (1300 m) under nasetippen låg Yosemite Valley, ein vakker grøn dal med elva Merced River i midten. Toppen på Half Dome ligg 8800 fot over havet (2900 m.o.h.). Turen opp på toppen av Half Dome tok omlag fire timar.

Ein av dei vakre fossane på vei opp til Half Dome.

Det var ikkje vanskelig å finne fine motiv på denne turen.

Dei første par timane var variert terreng der det veksla mellom bratte bakkar og flate strekker. Dei to neste timane gikk rett oppover, og då særleg den siste halve timen. Der gikk vi og holdt oss i to virar som var strekte opp for sikkerhetens skuld, men det hadde vore umulig å ta seg opp til toppen utan klatreutstyr dersom desse virane ikkje var der.

Her får du kanskje en liten anelse om kor bratt den siste biten var.

Trass alt slitet var det virkelig verdt kvar einaste svettedråpe når vi nådde toppen. Det var fantastisk!

Det var en herlig følelse å stå på toppen av Half Dome.

Etter denne strabasiøse turen var det godt å sette seg ned på ei pizza-sjappe nede i sentrum. Resten av kvelden blei rein avslapping og skvaldring rundt bålet.

Las Vegas, Nevada

Neste morgen satt alle spente på kva som venta oss denne dagen. Dette var dagen vi skulle inn til verdens største pengesluk, og et symbol på en del av amerikansk kultur, Las Vegas.

Vi kom fram til Las Vegas utpå ettermiddagen en gong, akkurat tidleg nok til at dei som ville det rakk å ta seg en tur til ein av dei gigantiske "shoppingbyane" rett utanfor sentrum. Vanlegvis ser ein for seg eit stort shoppingsenter, men her var det gate på gate med "outlets", eller som vi seier, fabrikkutsalg. Kle er i det store og det heile en del billegare i USA enn her heime, men når du attpåtil somlar deg inn på eit outlet, blir prisane latterlege. Men det skal vel vere sagt at det som blir solgt på eit outlet er stort sett fjorårets mote, så heilt moderne blir du kanskje ikkje, men ein kan finne mykje fint fordet. Vi var vertfall på jakt etter noke å kle seg opp med når vi skulle på kasino i Las Vegas. Vi kunne liksom ikkje komme tuslande i en slitt shorts og slippersa. Vi leita og leita, og til slutt fann no alle noke dei kunne seie seg fornøgde med. Så var det tilbake til hotellet vårt, som var en smule nedslitt, men heilt greit til sitt bruk. Full fart for å rekke en middag og so var det ut på livet for dei som var klare for det. Eg orka ikkje noke tur ut den første kvelden, men fekk meg en tur på kasino neste kveld, etter en veldig spennande dag.

Dag nummer to i Las Vegas starta tidlig for Team Norway sin del. Vi hadde nemlig bestillt tur opp i et lite fly over Hoover Dam for so å hive oss ut og nyte utsikten. Vi skulle egentlig opp alle tre, men på grunn av en sur misforståelse der det synte seg å berre vere plass til to i flyet, blei det berre meg og Ragnhild som hoppa. Det var litt av et kick! Det var en herlig følelse og sveve, fri som fuglen ned mot jorda, i full fart, men samtidig vete at det var heilt trygt. Han duden som hang fast på ryggen min ville vel aldri slenge seg ut av et fly viss han ikkje mente det var trygt, og han visste ka han dreiv med. Etter eit vellykka hopp spanderte Ben en bedre lunch på oss, så vi drog til Hilton Hotel og fråtsa i lunch-buffèten der. Det var en nydelig buffèt, virkelig verdt kvar ei krone... Men so slapp vi jo å betale sjølve og då. På kvelden var det som nevnt en tur ut på livet, The Strip, og selfølgelig på kasino. Det var dei av oss som faktisk klarte å vinne peng på heile greia, men eg var nok dessverre ikkje en av dei.

Etter å ha slått ut håret i Las Vegas bar dem mot litt meir naturlige utfoldelsar i Yosemite National Park. Men før vi kom dit skulle vi køyre gjennom Death Valley, Dødens dal. Den lever opp til navnet sitt i aller høgste grad. Det var ikkje mykje som levde der, ikkje som vi klarte å sjå vertfall. Til og med vanen holdt på å svikte oss. Ikkje so rart med tanke på at det var nok godt over 40 grader der. Vi stoppa ei lita stund berre so vi fekk gå ut av vanen å kjenne på heten, men eg skal sei vi lengta fort inn igjen i den svale gode vanen. Vi satte avgårde igjen og retta kursen mot dei gigantiske sequoia treda i Sierra Nevada. Vi stoppa i en av dei overdimensjonerte skogane og gjekk en liten tur, der fann vi litt av noken kjempar. Eit av treda der kunne ein køyre bil gjennom rota på!!

Her er det berre å prøve med bilen.

So bar det vidare mot Yosemite NP.

Zion, Utah

Ei vakker utsikt over en liten del av dalen.

Zion var en utrulig fin plass, med mykje skog og høge bratte fjell som stupte rett ned i smale elveleier djupt nede i mellom fjella. Vi kom på plass seint på kvelden, so det var berre for oss å få opp telta og komme oss i seng.

Tidlig neste morgen, allereie klokka 04.30 gjekk alarmen. Då var det å få opp resten av gjengen og komme seg avgåre før dei store folkemengdene satte seg i bevegelse. Vi var klare til start alt klokka 05.30, då var det eit fjell med det fengande navnet Angels Landing som stod for tur. Det gikk for det meste rett opp, og når det ikkje gjorde det var det rett ned på begge sider av en smal smal rygg.

Her ser ein mesteparten av vegen vi gikk. Vi kom opp gjennom den smale kløfta og fortsatte opp svingane og ut på toppen.

Dette bildet viser litt kor bratt der var.

Angels Landing Trail.

Her får du en liten smakebit av korleis veien opp til det første platået var, og her var det bratt kan du tru.

Samme svingane som over, berre sett ovanfrå.

Her kan du sjå stien som går opp til toppen på Angels Landing.

Det var ingen plass for dei med høgdeskrekk og heller ikkje viss en har problem med balansen eller er klønete til fots. Et eller to feiltrinn og du kunne sei takk og farvel... Men vi kom oss opp, heile gjengen, en etter en, og sistemann var den som fekk mest jubel. Det var vel ingen som hadde trudd at ho kom til å komme seg opp etter at ho hadde fått et aldri så lite sammenbrudd ti minutt etter start. Men til topps kom ho, smilande og veldig godt fornøgd med det. So skulle vi til på turen nedatte. Om det var skremmande å gå denne vegen opp, var det mange gangar verre å gå den nedigjen. Då fekk du heile tida sjå kvar det bar dersom du tråkka feil eller snubla. Men heldigvis kom vi alle sammen fram til bussholdeplassen der vi blei plukka opp og køyrd tilbake til campingplassen.

Grand Canyon, Arizona

Flott utsikt utover Grand Canyon.

Etter å ha sagt hadet bra til Jimmy og familien satte Willie Nelson igang igjen, og vi var på vei mot Grand Canyon. Der møtte det oss et fantastisk syn. Det var omlag som om jorda hadde revna, og den revna var djup! Frå utkikkspunktet der vi stod og heilt ned til Colorado River er det heile 4800 fot, noke som er ca. 1600 m. Vi fann fram til campingen der vi skulle sove og fekk satt opp "teltbyen" vår.

Det var en tidlig start neste morgen, då skulle vi på tur i Grand Canyon. Vi valgte ei moderat rute sidan det ver særdeles varmt og ingen skygge i det heile tatt. Turen tok fem timar frå toppen og til et punkt som heiter The Tip off, som ligg heilt på kanten til den indre dalen i Grand Canyon. Derifrå kunne vi sjå ned på Colorado River som bukta seg avgårde i brune svingar gjennom dalen. Vi kunne ikkje gå lenger sidan vassreservane hadde teke slutt og det var strengt forbode å gå utan vatn.

Her er vi alle tre i eit tre på eit av dei mange utsiktspunkta på veien ned.

Men vi var egentlig nøgde med turen og, det var en ting å gå nedover, men det skulle bli mykje verre å gå oppatte igjen.

Det var gode stiar heile vegen, så det var ingen fare for å gå seg vill.

Men vi kom oss no opp til slutt, trøtte og leide. Vel tilbake på campingen fekk vi høyre at guiden vår, Ben, hadde hatt en litt vel spennande dag. Det hadde nemlig vore en kar å forsynt seg av matreservane våre. Ben hadde fått stoppa han den eine gongen, med en stein i handa, klar til kamp. Men fyren hadde heldigvis sleppt det han hadde i hendene og forklart seg med at han var so svolten. Snill som han var denne guiden vår hadde han tatt han med seg og laga mat til denne stakkaren, som vart veldig glad og stakk derfrå før det blei oppdaga at alle drikkevarene var borte vekk. Snakk om luring...

Det blei en tidlig kveld på meg den dagen. Etter mange seine netter og mykje fysisk aktivitet trengde eg litt ekstra kvile. Morgenen etter skulle vi vidare, men ikkje før alle hadde fått det perfekte bildet av alle dei beitande hjortane som gjekk rundt telta våre.

Ein flott hjort på besøk om morgonen.

Når det var gjort bar det avgårde mot Zion National Park.

Monument Valley, Arizona

Jimmy syng tradisjonelle Navajo-sangar og trommar attåt.

Eit av dei majestetiske fjella i Monument Valley. Ekje heilt sikker på om det en mesa eller en butte.

På veien til Monument Valley køyrde vi strekka der Forest Gump sprang i filmen med samme navn. Vi måtte selfølgelig prøve det vi og.

Her er sjåføren vår, Ben, med vanen som så trufast frakta oss rundt.

Monument Valley var eit storslagent syn etter mange timar med kjedelig flatt land. Der skaut det opp tynne og høge spir (buttes) og store flate fjell (mesas) av den raude ørkensanden. Det var omlag som å bli plassert midt i en gammal western film. Frå turistsenteret var det en fantastisk utsikt utover dei tilsynelatande endelause slettene med mesas og buttes.

Her er Jimmy foran "Dei tre søstre"

Der blei vi presentert for vår personlige Navajo-indianer, Jimmy, som skulle vere guiden vår dei to dagane vi skulle tilbringe i Navajo reservatet. Han tok oss med i jeepen sin på ei vill ferd gjennom ørkenen mellom dei merkelige fjella, og fortalde ei historie om kvart eit einaste fjell vi kunne sjå.

Ekje mykje å leve på i dette landskapet.

Denne hola blei brukt i ein av Indiana Jones-filmane der Indy fell ned i ei grotte som var full i slangar. Dei var heldigvis rydda vekk før vi kom. Dersom ein brukar fantasien litt her kan ein sjå profilen av hovudet til ein indianer, der dei svarte rennene etter vatn dannar håret.

Han viste oss ein stad der det spelt inn ein Indiana Jones film, og gamle innriss i fjellet. Han spelte og song tradisjonelle melodiar og fortalde om kulturen deira opp gjennom historia. Vi fekk servert taco på Navajo-vis til middag hos sjefen til Jimmy og familien hans. Deretter blei vi køyrde opp på toppen av en Mesa der vi skulle sove i en "Hogan", en slags permanent "Tipi" (indianertelt).

Jimmy har funne eit finurlig hol i fjellet, laga av vind og sand.

En Hogan er bygd av heile stammar av sedar-tre som blir lagt oppå kvarandre på en spesiell måte. Sjølve metoden dei bygger etter og måten dei både innreder og brukar en Hogan på har en direkte tilknytning til livssyklusen til mennesket. Inne i en Hogan er der kun tepper på golvet og en ovn i midten. I midten der ovnen står er det ingenting mellom himmel og jord. Med det meinar eg at det er ikkje teppe på golvet der, det er ope rett på bakken. Det er heller ikkje noko tak over, eit ope hol der pipa går ut. Når ein går inn i en Hogan skal en alltid ha ovnen til høgre for seg, på denne måten går en i en slags sirkelbevegelse inne i Hoganen. Dette er også direkte knytta til livssyklusen, der en bevegar seg frå å vere nyfødt til å bli gamal. Slik er det og med ordninga for korleis ein søv inne i en Hogan. Dei yngste søv til venstre for inngangen og dei eldste til høgre. No hugsar eg ikkje alt som blei fortald om livsfilosofien til Navajo-indianarane, men det var utrulig fasinerande å høyre på når Jimmy fortalde om skikkane deira. Eg trur alle sat med gåsehud inne i Hoganen då han fortalde.

Etter planen skulle vi egentlig sove inne i denne Hoganen, men nokre av oss valde å sove ute under open himmel rundt leirbålet. Så etter at Jimmy hadde fortalt alt han hadde på hjertet, spelte han litt for oss og vi fekk prøve å spele sjølve på alle fløytene han hadde med.

Tidlig neste morgen blei vi vekte av Jimmy som pirka forsiktig i bålet. Han sa at dei som ville kunne vere med han ut på kanten av mesaen å sjå på soloppgangen mens han spelte og sang og fortalde gamle historier. Det var en opplevelse eg seint kjem til å gløyme, det synet vi fekk sjå når sola sendte sine første strålar over det raude landskapet og fekk det til å gløde. En ting er vertfall sikkert, eg skal tilbake dit en dag.

Mexican Hat, Utah

Turen vidare frå Moab gikk til en bitteliten ranch midt ute i ørkenen. Dette var Betty og Rusty's cowboycamp. Her slo vi opp telta våre og gjorde vårt beste for å ikkje få all sanden inn i telta, men det var håplaust. Vi var stranda der, midt i ingenmannsland i nesten tre dagar uten dusj og med en primitiv utedo. Men vi var alle i samme båt, og alle lukta like fælt, so det var egentlig ikkje noke å bry seg med. Det var selfølgelig ikkje alle som syntest dette var noke stas, men dei måtte pent finne seg i det. Vi var på en totimers ridetur i solnedgangen, og når en ikkje er herda i baken for slikt, var to timar meir enn nok i salen. Men det var en fin tur, der vi reid forbi Mexican Hat i solnedgangen, eit lenge brukt landemerke for ensomme cowboyar. Om kvelden stod Betty og Rysty for fin underholding med sang og gitarspeling og litt "småkjekling" dei imellom. Dei fortalde mange gode historier som dei hadde samla seg opp gjennom tida dei hadde levd ute blandt krøtter og prærieulv. Det var utrulig koselig å sitte rundt leirbålet å høyre på dei, ei fin avslutning før vi skulle reise vidare til indianerland.

Moab, Utah

Meg framfor Delicate Arch.

Team Norway foran Delicate Arch i Arches NP, Utah.

Neste morgen satte vi kursen ned frå fjella igjen og snudde nasa mot Moab i Utah. Der hadde vi nokre herlige dagar med mykje avslapping etter mange dagar på reisefot. Mens vi var der var vi inn til Arches National Park.

Eg og Ragnhild på toppen av Double-O Arch.

Balancing Rock

Landscape Arch

Delicate Arch ser ikkje så stor ut på avstand, men er imponerande når ein kjem heilt nær.

Landscape Arch sett frå undersida.

Der kan du vandre rundt mellom over 1000 naturlige bogar i raud sandstein i alle fasongar og størrelsar. Dei mest kjende er Delicate Arch og Landscape Arch. Det er eit fantastisk syn når ein står å ser ut over dette heilt spesielle landskapet. Like i nærheten er det eit utkikkspunkt som heiter Dead Horse Point, den døde hests punkt.

Dead Horse Point

Bak dette litt dystre navnet ligg ei eldgamal historie, om ein flokk hestar som var så desperate etter vatn at når dei såg den brune Colorado River bukte seg gjennom dalen langt under dei, kasta dei seg utfor stupet i håp om å slukke tørsten. Derav navnet Dead Horse Point. Det var ei fantastisk utsikt frå dette punktet, og spesielt fint var det å sjå kor fjella rundt blei farga raude av solnedgangen der midt i den ville vesten.

Eg ved Dead Horse Point.

Leirbål i Moab, Utah.

På kvelden fyrte vi opp leirbålet og satt rundt og prata og fortalde litt om oss sjølve.

Telluride, Colorado

Ikkje alle er like begeistra for Willie Nelson...


Vakkert landskap som minner om Norge.



Manglar berre nokre rosete kyr, so er vi heime.

"On the road again, I can't wait to get on the road again..." Den vesle fjell-landsbyen Telluride i Colorado var neste stopp på reisa. På veien dit køyrde vi gjennom landskap som på mange måtar minnte oss om fjellet her heime i Norge. Men då vi kom fram til Telluride, var det ikkje mykje som minnte oss om heime lenger. Då var husa og gatene akkurat slik du forventar dei i USA. Telluride er egentlig ein vinterlandsby, men skitrekk og høge fjell på alle kantar. Men sjølv på sommaren har denne vesla staden tonnevis med sjarm.

Nydelige fargar i fjella rundt Telluride.

Det var tillaga ei gondolbane som tok oss fra sentrum i Telluride til toppen av eit av fjella, og nedatt på andre sida. Der var vi virkelig kommt til luksus. Store hytter så langt du kunne sjå og ikkje nok med at du kunne ta gondolbana over fjellet, du kunne følge den vidare gjennom sentrum, så du slapp å gå så langt viss du ikkje ville. Lenge leve latskapen! Vel vel, vi var ikkje rike nok til å menge oss med innbyggarane på denne sida av fjellet, så vi suste over fjellet igjen og ned til koselige Telluride. Der hadde vi egentlig berre tenkt å slappe av resten av kvelden, men fann plutselig ut at vi skulle overraske guttaboyz ute og bli med dei på en av dei lokale barane. Der blei det biljardturnering og bånnski til langt ut over kvelden, hovedsaklig fordi vi då ikkje lenger var i stand til å skyte kulene ned i hola på vanlig vis. Turen tilbake til campingen er ei historie for seg sjølv, men det kan vel seiast at den delen av gjengen som ikkje var med på galeien meinte det hadde vore en smule høglytt festing og "litt" tuting frå vanen.

Detta var moro!

Wolfie! Han kom fint tuslande ut av skogen til manges skrekk, dei trudde det var ein ulv. Men det synte seg å vere en koselig vofs.

Neste morgen var det tidlig opp og rett på sykkelen, det var tid for litt mountainbiking (terrengsykling). Det kunne nok enkelte av oss ha utsatt en dag eller to, men vi kom oss alle heilskinna igjennom det og var veldig fornøgde med løypa. Det gikk fort og gale her og der, men vi hadde det utrulig moro. Trygt tilbake på campingen var et på tide med en skikkelig hamburger med alt som hørte med, og skal sei det var godt! Som eit eksempel på amerikanarane sin gjestfrihet kan det nevnast at det var mangel på vaskemaskiner på den campingen vi låg på. Men det løyste seg på den måten at vi fekk adressa til en av dei som satt i resepsjonen med den beskjed at det var berre å reise dit, så kunne vi bruke vaskemaskinene der so mykje vi ville. Vi trudde ikkje våre egne øyrer då han sa det, men takka for hjelpa og satte igang med en lenge etterlengta klesvask.

Lene var veldig fornøgd med å få vaska kleda sine.

Så er det på'an igjen...

Kvelden utarta seg mykje som kvelden før, men med litt fleire som hengte seg på, og vi var en god del stillare enn kvelden i forveien. Klok av skade kan en vel kalle det.

Santa Fe, New Mexico

Fengselstårn?

Neste dag var det den lille byen Santa Fe i New Mexico som stod for tur. Det var en by som tydelig var inspirert av den mexikanske arkitekturen og levesettet. Bygningane var heilt spesielle, og kunne like gjerne vore tatt rett ut av en tegneserie som kardemommeby.

Kardemommeby med trafikklys.

Vi fann oss en campingplass et lite stykke utenfor byen og fekk reist vår lille teltby. So var det en liten krig om å komme først i dusjen før vi skulle inn til byen for å ete på en mexikansk resturant. Der synte det seg at vi måtte vente litt, det var en veldig populær resturant, så vi slo ihjel tida med å sjå oss litt rundt i byen og selfølgelig handle litt souvernira.

Heile gjengen samla i Santa Fe.

På veien tilbake til resturanten traff vi på en merkelig kar. Han var ute å gikk tur med kjæledyret sitt, en to meter lang kvelerslange, rundt halsen.

Litt av et kjæledyr...

Nysgjerrige som vi var måte ditta sjekkast ut litt nærmare. Lene, som etter kvart har holdt en del lange reptilar over skuldrane, meldte seg raskt som frivillig til å hjelpe med å holde den koselige krabaten.

Lene i sitt ess...

Dette var då slett ikkje so gale.




Ho er tøffare enn ho ser ut her...

Karen ser ut som ho er født med denne rundt halsen.




Det var kanskje på sin plass å be til høgare makter etter dette?

En etter en blei vi alle meir enn komfortable med å ha en kvelerslange rundt halsen, og kunne så komme oss avgarde til en bedre mexikansk middag.

Alle var mette og fornøgde etter middagen i Santa Fe.

Maten var veldig god og vi hadde en kjempeartig kveld i Santa Fe. Vel tilbake på campingen gjorde vi nokre tapre, men lite suksessfulle, forsøk på å få fyr på et bål, så vi gikk liksågodt å pakka oss inn i soveposane våre og sovna.

Amarillo, Texas

Her er vi klare til avreise frå dei djupe skogane i Tyler, Texas.

Etter ei lang og svært varm natt i hytta var det på'n igjen. Samme rutinane som alle dei andre dagane. Laste opp bilen og rydde vekk boss etter oss. So var vi på vei til Amarillo med Willie Nelson's "On the road again" ljomande ut av høgtalarane. Det var ikkje fritt for at det blei allsang av denne låta, vi spelte den kvar ein einaste gong vi starta på en etappe, so vi kunne den allereie ganske godt.

Ekje so reint lite vatn i den skya der gitt...

Vel framme i Amarillo såg vi oss nødt til å leige ei hytte i staden for å slå opp telt. Det var eit ruskeveir uten like, en skikkelig "thunderstorm".

Slik såg det ut etter en aldri så liten thunderstorm i Texas.

Skikkelig utstyr frå Bergans of Norway måtte til når ein skulle til på middagen i slikt vær.

Sidan dette var ein fullstendig "på landet"-by var det ikkje akkurat det store utvalget av ting og ta seg til med, so vi køyrde litt feil og litt meir feil før vi endelig fann fram til ei bowlingbane. Det var nok det største antall besøkande dei hadde hatt der på ei stund, så dei var veldig serviceinnstillte. Ville vi ha noke å drikke på, ja så bokstavelig talt sprang dei for å hente det. Slett ikkje verst.

På vår lange vei vidare tok vi oss en liten svipptur innom Route 66, berre for å ha køyrd på den.

Dette er eit litt spesielt jorde kan ein vel sei. Nokre sår poteter og andre sår gamle bilar...

Tyler, Texas

Totempæl i Tyler, Texas.

Neste mål for turen var Tyler, Texas. Dette var egentlig berre eit mellomstopp, sidan det var for langt å køyre heile vegen til Amarillo, Texas på ein dag. Vi fann ein stilig campingplass midt inne i ein diger fureskog der vi slo oss ned. Der var heldigvis ikkje plass å sette opp telt og der var ei ferdig oppsett hytte som vi berre kunne krype rett inn i uten noke mikkmakk med teltstenger og pluggar.

En primitiv dusj, men den gjer susen den og...

Men til enkeltes store skrekk krydde det ned kjempemaur inne i denne primitive hytta, noke som blei ordna med skoklask og vidunder-insektspray frå Phillippa.

Eg og Ragga er i full gang med prosjekt "Klubb".

Trur nok d e fyste gongen ditta har vore laga i dinna skogen...

Det var vår tur å diske opp med middag igjen. Vi hadde en liten spørrerunde angåande om det var greit at vi lagde ein gammal norsk tradisjonsrett der djupt inne i dei Texanske skogane, og resultatet blei positivt. Alle var veldig spent på den norske maten, heilt til dei fekk smake. Det blei nemlig kokt ihop klubb/raspeball/kompar eller kva ein no vel å kalle det. Vi mangla riktignok salt, so den blei en smule tam, men heilt grei etter norsk standard. Men det var vel stort sett berre vi og vaskebjørnane som syntest dette var egna som mat, dei andre var ikkje fullt så begeistra.

Viss det ser ut som en banditt, e det heilt sikkert en...

Det var nemlig vaskebjørnane i skogen som stakk av med restane i nattens mulm og mørke... Snakk om banditta...

New Orleans, Louisiana

Det var en laaaaang og kjedelig biltur...


Gjorde godt med en rast i ny og ne, med forfriskningar.

Det var ein lang køyretur der vi kryssa tre delstatsgrenser, Florida-Alabama, Alabama-Missisippi og Missisippi-Louisiana. Vi kunne sjå når vi nærma oss New Orleans kor Katrina hadde snudd opp ned på tilverelsen til dei som budde der. Det var store områder utanfor byen som framleis stod slik som Katrina etterlot dei, knuste og ødelagde.

Husa stod mange plassar slik Katrina etterlot dei.

Heile hus låg i ruinar, tred som låg overende og ikkje minst teikna etter at husa hadde vore gjennomsøkt etter overlevande. Etter kvart som vi nerma oss sjølve bykjernen var det meste oppe og gjekk igjen. Skadane inne i byen såg vi ingenting til, einaste minnemonumenta etter dei som hadde omkommt, og det var ikkje så reint få.

Her er vi foran en av hjuldamparane som kryssar Missisippi-river.

New Orleans viste seg å vere ein særdeles fargerik by. Det skulle mykje til for å skille seg ut blant folket der. No var ikkje vi der under den store Mardi Gras-festivalen, men vi fekk likevel eit godt innblikk i det pulserande nattelivet og den typiske jazz- og blues-kulturen deira.

Kan det bli meir fargerikt?



Lene fann seg nokre koselige kara å chatte med...

Det var artig å sjå kor tilbakelent livsstilen deira var. Det var ikkje noko uvanlig syn å sjå at det sat ein kar på trappa og kika på livet i gatene mens han tende pipa. Dette var og en av dei få plassane på heile turen vi fekk den luksusen av å ligge på hotell. Og skal sei det var litt av ei innlosjering.

Karin, Ragnhild og Lene foran døra på hotellet vårt...

Det var ikkje noko luksus hotell, men større senga har vertfall eg aldri sett før... Det var ei gigantisk "kingsize bed" til kvar av oss, pluss ei til å slenge ifrå seg kle og anna rot på. Veggane var fulle i bøker om historia til byen og innbyggarane der, så det var berre å slå seg laus. Det gjorde vi, men bøkene fekk stå urørte. Vi måtte ha oss en kveld på byen der vi måtte prøve den største drinken vi noken gong hadde fått servert, "Handgranate" og "Hurricane".

Lene og Ragnhild med kvar sin Handgranate.

Det var dei mest populære drinkane på gata, og vi hadde ingen problemer med å forstå kvifor... Dei var billige, verka aldri å ta slutt, og når dei en gang tok slutt, trengde du ikkje kjøpe noken ny, det var fullstendig nok med en.

Panama City, Florida

Etter ei god natts søvn, nesten ute under open himmel, var det på tide å lesse opp vanen igjen og komme oss vidare til neste mål, Panama City. Vi kom fram på kvelden og satte opp telt og byrja på middagen. Denne dagen var det eg og Ragnhild som hadde ansvaret for matlaginga og diska opp med spagetti og kjøttdeig med ein god saus til. Det blei heldigvis ein suksess, alle likte maten og der var meir enn nok til alle sammen. Vi diskuterte om vi skulle hoppe i vatnet sidan temperaturen låg over 30 grader seint på kvelden, men det blei droppa, vi var ikkje heilt sikre på om vatnet var reint. Vi kom oss gjennom natta på eit vis, mykje svetting og banning som blei avløyst av hyl på grunn av plutselig flygande isbitar (noken hadde brutt seg inn i kjøleboksen og funne ut at det kunne vere moro med en liten krig, den blei godt mottatt).

Neste dag skulle vi på stranda. Den låg berre et lite stykke unna campingen. Stranda i Panama City var utrulig fin. Det var kvite sandbankar så langt auget kunne sjå, og ikkje var der mykje folk heller, berre oss og kanskje ei handfull til. Vatnet var herlig varmt og bølgene var såpass store at vi syns det var verdt å leike seg litt i dei. Men skepsisen synte seg straks noken ropte et eller anna om en finne i vatnet... Alle kom seg på land og stod i vannkanten å speida utover. Plutselig hoppa der en delfin opp av vatnet, til alles store lettelse, vi kunne bade igjen. Dette var en herlig dag. Berre rein avslappning før vi skulle avgårde igjen, denne gangen til den orkanramma byen New Orleans.

Old Town, Florida

Neste dag var det en tidlig start for å komme oss avgarde til neste mål, ein liten plass som heiter Old Town. Der skulle vi overnatte på terrassen til ein koselig familie som dreiv med kanopadling. Vi kom der tidlig så det var berre å hive seg i kanoen og sette iveg med en gang. Vi skulle padle nedover i elv for å kike etter alligatorar, men alt vi såg var ein oppblåst død sak som kunne vere en ally, deretter berre kalla "dead ally". Etter fire timar med padling kom vi fram til ei naturleg kilde med ferskvatn som kom opp frå ei grotte. Der var det på tide med eit riktig forfriskande bad. Vatnet synte seg å vere iskaldt men heilt herlig for oss som er vande med ein forfriskande dukkert. Selfølgelig måtte vi prøve å dukke ned i grotta der kilden var, men det skulle syne seg å vere umulig. Ifølge dei som såg etter staden var grotta fleirfoldige meter djup. Det einaste vi såg var eit stort mørkt hol under oss som syntest umulig å dykke ned i, straumen var nok for sterk. Etter at alle var meir eller mindre nedkjølt etter den kalde dykkerten, satte vi oss i kanoen igjen og padla over elva til ein møtestad der vi blei plukka opp. Så bar det rett "heim" til terrassen der det stod en fantastisk middag å venta på oss, fahjitas eller noke slikt. Godt var det vertfall!

Orlando, Florida

Meg og Ragnhild i Disney World, Orlando.

Første del av denne reisa var frå Miami til Orlando. Der hadde vi en heil dag til å utforske det vi rakk over i Disney World. Skal sei det var stort! Vi valgte ut ein liten del av heile dette gigantiske leikeland og vi hadde jammen nok å henge fingrane i den dagen. Vi suste på kryss og tvers, mellom Mikke Mus og Langbein, gjennom en kø til å treffe Donald og forbi et jorde med magiske feiekostar, som rydda!

Magiske kostar som ryddar i Disney World.

Var med på innspeling av en Indiana Jones film og fekk sjå kor dei får lastebilar til å gå i lufta på en trygg måte. For å sei det mildt, vi kunne gått der mykje lenger enn en dag og framleis ikkje rukke over alt... Når dagen var over blei vi plukka opp av Ben og så var det tilbake til campingen og rett i bassenget. Kveldsmaten bestod av pizza og alkoholholdig drikke til, så det vart livlig nok den kvelden.

Miami, Florida

Vi hadde ei knapp veke til å late oss på South Beach og sjekke ut Miami. Det meste av tida brukte vi på å ligge å sole oss, vertfall det vi orka. Temperaturen og luftfuktigheten gjorde det nesten uutholdelig å ligge i sola meir enn fem minutt i slengen, så det blei hyppige turar ut i vatnet for å kjøle seg ned. Men det hjalp ikkje so mykje. Det nydelige turkise vatnet holdt en temperatur på heile 29 grader, så so veldig avkjølande var det ikkje akkurat.

Siste dagen i Miami var den dagen vi skulle møte resten av gjengen vi skulle reise saman med dei neste 21 dagane. Det viste seg å vere en godt mixa gjeng, dei fleste var en del yngre enn oss, men verka til å vere greie folk.

Dei som var med:

Lene Edvardsen (erfaren backpacker, 25 år frå Eid, Norge)

Ragnhild Kjøde (gala dame, 26 år frå Kjødepollen, Norge)

Marita Hatlenes(meg, 25 år frå Stårheim, Norge)

Ben Kuchta (sjåfør og guide, 32 år frå Wisconsin, USA)

Jeremy Foster (einaste guten, 23 år frå Australia)

Phillippa Riley (framtidig skuespiller, 22 år fra London, England)

Chihiro Omi (Chi! alltid uskuldig, 22 år frå Tokyo, Japan)

Karen Kvakkman (bortskjemt tulle, 20 år frå Amsterdam, Nederland)

Katie Dodge (til slutt fornuftig jente, 20 år frå Australia)

Her er heile gjengen samla etter pizza og litt god drikke.

Dei neste tre vekene skulle vi tilbringe saman med denne fargerike gjengen. Vi skulle sitte i same trange vanen i gjennomsnitt seks timar for dag, og eg er glad det ikkje var fullt på denne turen. Det var fortsatt plass til to til, men då hadde det blitt forferdelig trangt inne i vanen. Vi fekk litt ekstra plass til å strekke på beina og legge oss ned å sove innimellom.

Mitt første møte med USA

Endelig skulle drømmereisa starte! Vi stod på Gardermoen og studerte avgangstavla gong etter gong. Vi hadde møtt opp litt i tidlegaste laget, so flyet frå Oslo til Newark var ikkje kommt på tavla enda. Men endelig dukka det opp eit kjent navn, Newark flyplass i New York. Det var mellomlandinga vår på vår vidare tur til Miami. Vi raska med oss sakene våre og kom oss på trygt på flyet. Reisa var et faktum.

Flyturen over atlanteren gikk som smurt, ingen hopp eller stup. Problema skulle først starte på den fantastisk store flyplassen (i vår målestokk) Newark. Der fekk vi beskjed om at vi måtte hente bagasjen vår og sjekke inn på nytt før vi kunne fortsette vidare til Miami. Dette skulle vise seg å by på særdeles store problemer. Vi rakk det rett og slett ikkje. Vi hadde spurta gjennom noke som verka som fleire km med korridorar før vi endelig kom til utgangen der flyet vårt stod å venta. Men til vår store skrekk såg vi at dørene blei stengt og personalet var av den lite hjelpsomme sorten. Det hadde ikkje skapt dei store forsinkelsane om dei hadde sluppe oss inn på flyet, men neida, vi måtte pent sjå på at flyet blei taxa ut på rullebana. Vi fekk bytta billettane våre til et fly som skulle gå seinare same kvelden, men gjekk til ein annan flyplass eit stykke utanfor Miami. Så vi satte oss ned for å vente.

Timane gjekk og vi kom oss endelig ombord i flyet som skulle ta oss til Miami. Vel framme lurte vi fælt på kor det var blitt av bagasjen vår i og med at den hadde fulgt det riktige flyet men uten eigarar til å plukke seg opp. Vi fekk ringt personalet på flyplassen og fekk beskjed om at det var berre å komme å hente den, den skulle ligge der en plass. Vel framme etter litt toging og litt haiking med ei vennleg dame på toget var vi klare til å hente våre dyrebare sekkar, fulle med utstyr til fire mnd på loffen. Men var dei der dei skulle vere? Nei. Dei var blitt borte i systemet. Så det var berre å fylle ut en beskrivelse av sekkane og finne hostellet og vente. Det skulle gå heile to dagar før sekkane dukka opp på døra, og då skal eg sei det var tre glade jenter som jubla.